โอ๊ต...คือผู้ชายคนนึงที่นั่งร้องไห้ในวันที่ ผมนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขา ผมตกใจในวินาทีนั้นที่ตื่นขึ้นพบว่า โอ๊ตกำลังร้องไห้อยู่ ผมถามโอ๊ตด้วยท่าทีตกใจว่า เกิดอะไรขึ้นร้องทำไม โอ๊ตตอบผมด้วยน้ำเสียงเคลือๆ "ดีใจที่วันนี้เราได้นอนข้างๆกัน และกลัวว่าวันนึงเราจะจากกัน" ผมแปลกใจกับคำพูดของโอ๊ต พร้อมๆกับน้ำตาของผมที่ไหลออกมา พร้อมๆกับร้อยยิ้มจากใจ...ผมกำลังเล่นตลกกับความรู้สึกของโอ๊ตอยู่หรือปล่าว หรือผมควรจะบอกความจริงต่างๆให้โอ๊ตฟังดี
หลายครั้งที่โอ๊ตทำให้ผมรู้สึกว่า ผมมีค่าสำหรับเขามาก มากจนผมไม่คิดว่าชีวิตนึง ผมจะเจอเขา ... หลายครั้งที่เขาไม่แค่ใช้สรรพนามเรียกผมอย่าง คนรักทั่วไปเรียก บ่อยครั้งที่เขาเรียกผมว่า "เมีย".... ในสภาพที่ผมเองเป็นผู้ชายเต็มตัวในภายนอก ไม่มีใครรู้ว่าผมผิดแปลกไปจากคนอื่น พ่อแม่ หรือ ที่ทำงาน ทุกคนต่างคิดว่าผมคือผู้ชายคนนึง ผมคือลูกชายของแม่ผู้ซึ่งตั้งความหวังใว้กับผมมากมาย ลูกชายของพ่อ ที่ปลูกฝังให้ผมเป็นคนดีเสมอมา วันนี้ผมกำลังถูกเรียกว่าเมีย อย่างงั้นเหรอ ผมตกใจกับคำที่โอ๊ตเรียกแต่ก็กลับนิ่งในเวลาต่อมาและปล่อยให้เขาเรียกต่อไป... เพียงเพราะเขาบอกว่า ก็ เขาเป็นแบบนี้ จะให้เรียกว่าเมียก็ไม่ถูก เขาต้องเป็นฝ่ายเรียกผมซิ...
."โอ๊ตรักเราปะ" ........... "รักซิก็เราเป็นครอบครัวเดียวกันนิ"
ผมเคยนึกถึงเรื่องระหว่างเราว่า วันนึงเรา 2 คนจะเป็นยังไง ด้วยหน้าทีการงานของเขา ความเป็นส่วนตัวที่จะหาไม่ได้เลยจากอาชีพนี้ บ่อยครั้งที่ผมเห็นเขาในTV มันทำให้ผมรู้สึกว่า เรายิ่งห่างกันมาขึ้นเท่านั้น โอ๊ตมีมากกว่าที่ผมรู้ ....... ผมในวันต่อไปจะเป็นยังไง ในวันที่เขาก้าวถึงจุดสูงสุดโดยมีผมแค่ยืนมองอยู่ตรงนี้
แม่ถามผมในคืนขณะที่เรา2คนนั่ง TV ด้วยกันว่า ดูซิคนนี้หล่อดีนะ เสียงเพราะด้วย..... ครับ
........... ผมรักคุณนะที่รัก................
